Słowa autora:
"(...)- największą zaletą, ba nawet skarbem Europy, jest różnorodność jej smaków i aromatów. W tym wielkim zróżnicowaniu jadłospisów uzależnionym od miejsca, w którym siadamy do stołu, tkwi olbrzymia atrakcyjność. Dzięki Unii możemy bez przeszkód przemieszczać się z Polski do Portugalii, z Włoch do Norwegii, z Estonii do Szkocji. I wszędzie tam znakiem rozpoznawczym, sygnałem mówiącym, gdzie się znaleźliśmy, będzie to, co nam podadzą na stół: w Polsce - bigos, w Portugalii - caldo verde, we Włoszech -  spaghetti alla puttanesca, w Norwegii - gravalaks, w Rosji - soljanka, w Szkocji  wreszcie - haggis.
 Każda z tych potraw nie tylko inaczej pachnie i smakuje. Każda z nich wiele mówi o ludziach, którzy ją jedzą na co dzień i którzy je przyrządzają od stuleci. Słowem - wizytówka każdego narodu znajduje się na talerzu lub w garnku. I my, smakosze wędrowni, chcemy je światu zaprezentować."

Czytając tę książkę, zaśmiałam się nie raz. Wiele rzeczy mnie zdziwiło. Wiadomo, co kraj to obyczaj. Pragnę przytoczyć  najciekawsze i najśmieszniejsze cytaty pochodzące z kartek " Wędrówek po stołach Europy":

"Belgijscy mnisi już sto lat wcześniej odkryli, ze napój z jęczmienia jest nie tylko smakowity, pozwala łatwiej zbliżyć się i porozumieć z Bogiem, ale także ma wartości odżywcze i zdrowotne. (...) Średniowieczną Europę nawiedzały co pewien czas epidemie cholery. Księża i zakonnicy w kazaniach wytykali wiernym ze grzeszą nadmiernie, a Pan zsyła na nich kary pod postacią zarazy. Tak było w Belgii pod koniec XI stulecia. Brat Arnold, wówczas mnich z Oudenburga, jak już wspomniałem mierny w kazaniach mistrz browarnictwa, postanowił ratować swe owieczki od epidemii cholery. Zakazał pić wodę czerpaną z rzeki, a polecił wszystkim raczyć się piwem klasztornym. Żadne kroniki nie podają, jak na tym wyszedł finansowo klasztor, ale odnotowano skrupulatnie , że cholera ominęła Oudeburg. " ( str. 33)

"  (...) Jednym z podstępów było napełnienie owsianką porcelanowych filiżanek stojących w kredensie, a używanych od wielkiego święta. Ale w końcu to święto nastąpiło. I było to dla mnie bardzo tragiczne święto...." ( str 134).

Polecam

Kiedyś pisałam, że nie przywiązuję szczególnej uwagi do wszelkich świąt. Tego patosu, podniosłości, często powagi. Jednak Dzień Matki jest dniem szczególnym. Od kiedy jestem mamą, wiem jaki trud się wiąże z wychowaniem dziecka.
Moje dziecko jest daleko i złożyło mi dziś życzenia przez telefon. Uściskam ją po powrocie. Gdyby jednak zapomniała, nie obraziłabym się. Taka jestem

Moje wczesne wspomnienia z Dniem Matki kojarzą mi się z konwaliami. Jako że u babci w ogródku rosły te kwiatki, co roku zrywałam je dla mamy. Czasami robiłam serwetkę, krzywą z grubej wełny, okropną, taką dziecinną. Często były to laurki, które wytwarzałam zawsze i każdemu, na inną okazję.
 Od 13 lat moja mama jest w innym wymiarze i pewnie jest szczęśliwa.  Dzisiaj miałby tylko, lub aż 58 lat.  W mojej pamięci została, jako młoda kobieta. I choć różniłyśmy się bardzo, to  w pewnych sytuacjach odnajduję Ją w swoim zachowaniu.  Wierzę że się kiedyś spotkamy.