Od soboty mam chore dziecko. Jak się okazało, Martyna ma zapalenie krtani, tchawicy i oskrzeli. Na szczęście młody organizm się skutecznie broni i jest lepiej. Do niedawna chodziłam z wysoko zadartą głową, kiedy wszyscy dookoła kichali a ja, pijąc herbatki imbirowe oraz jedząc czosnek, byłam zdrowa jak rydz. Niestety wirusy rozprzestrzeniają się ( zwłaszcza w najbliższym otoczeniu) i w tej chwili poległam jak betka, kapie mi z nosa i kicham.
Nie umieram, ale też nie czuję się za dobrze.
Mam nadzieję, że to minie.

Pokażę, co wymodziłam z resztek bawełny ( tu Was zawiodę).





Bawełniane ściereczki już kiedyś robiłam, a od niedawna intensywnie je używam. Pierwszy raz zobaczyłam je na blogach koleżanek ze Skandynawii. Bardzo fajnie ścierają blaty i wycierają zlew, w dodatku szybko wysychają. Do tej pory używałam ściereczek " Jak bawełna". Jednak i te się drą i śmierdzą pleśnią. Te zamierzam prac w pralce i nadal używać.
Pozdrawiam

Zimnica na dworze nie zachęca do spacerów, a przecież niedawno było tak słonecznie.
No, ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, gdyż czas ten wypełniam książkami. Najważniejsze, to cieszyć się tym, co mamy.  Choć jest  maj, mam kwietniowe zdjęcia roślin, które tak bardzo szybko rozkwitają.









A tu roślinki balkonowe. Bardzo im wtóruję i mentalnie zachęcam do wzrostu.

Winobluszcz kradziony i krzew z działki ojca. Póki co wszystko rośnie, choć balkon jest słoneczny i nieosłonięty od wiatrów.

W dodatku dzicy lokatorzy próbują zająć wolne miejsce w skrzyni.
Oj, nie lubimy się, kiedy o 5- 6 rano, coś drze się na moim balkonie, wyjada ziarna z karmnika, psuje roślinki w skrzynkach próbując zrobić sobie gniazdo. Poza tym wszędzie widzę odchody tych stworzeń. A o czym  mowa? O miejskich ptakach. Jeden mi nawet pozował.


Kasta przegania, nie znosi konkurencji.

A robótki leżą i kwiczą. Sweterka przybyło trochę, ale podczas podglądania szwedzkich i norweskich blogów odkryłam, ze autorka bloga zrobiła ściereczki ze swetra, (bądź na drutach- tu!) Skoro to taka mało skomplikowana praca, postanowiłam spróbować i ja. Zrobiłam je z grubej włóczki ( gryzącej), z akrylu i bawełny. Oczywiście wszystkie są do wyprania i ponownego użycia. Mam skojarzenia z głębokim PRL, kiedy to moja mama darła pieluchy, bądź koszulki na ściereczki, bo gotowych nie było.
I choć nie jest tak, że mnie nie stać na "ściereczki jak bawełna", które chyba są najlepsze, po prostu moja ciekawska natura, każe mi przetestować takie wełniane.